ΟΥΡΑΝΙΑ ΠΟΛΙΤΕΙΑ! ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΜΑΣ ΣΤ' ΑΣΤΕΡΙΑ!
http://starworld.getforum.org/

H ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ
http://starworld.getforum.org/h-t479.html
Σελίδα 1 από 1

Συγγραφέας:  space heart [ 10 Μαρ 2011 22:09 ]
Θέμα δημοσίευσης:  H ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ

H ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ

ΑΦΗΣΕ ΤΟ ΘΥΜΟ ΚΑΙ ΤΗ ΜΝΗΣΙΚΑΚΙΑ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΚΑΙ ΝΙΩΣΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΘΕΡΑΠΕΥΜΕΝΟ...

ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΣΥΓΧΩΡΕΣΕΙΣ ΤΗΝ ΠΡΑΞΗ, ΜΟΝΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΓΑΛΗΝΗ...


Άφησε να φύγει ο θυμός και η ενόχληση. Μπορεί να είσαι απόλυτα δικαιολογημένος που νιώθεις θυμωμένος. Παρόλα αυτά, κοίταξε το υψηλό τίμημα που πληρώνεις όντας όχημα του θυμού.

Η συγχώρεση δε σημαίνει "Αυτό που έκανες δεν με πειράζει". Απλά σημαίνει "Δεν είμαι πλέον πρόθυμος να νιώθω πόνο σε σχέση με τις πράξεις σου".

Όταν δεν συγχωρούμε μέσα στις καρδιές μας, τελικά τιμωρούμε τον εαυτό μας...

Οι Άγγελοι θα σε βοηθήσουν να αφήσεις να φύγουν όλα όσα δεν μπορείς να συγχωρήσεις...

Εάν εσύ τους ζητήσεις τη βοήθεια τους!

Πηγή: Θεραπεία με τη βοήθεια των Αγγέλων, Doreen Virtue


Εικόνα

Συγγραφέας:  Star knight [ 14 Μαρ 2011 00:09 ]
Θέμα δημοσίευσης:  Re: H ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ

Καλησπέρα σας!

Συγχαρητήρια για το θέμα!

Φίλη μου space heart, η υπογραφή σου τα λέει όλα!

Ο σκοπός είναι να μη σε πικράνουν... έχει φθάσει, όμως, ο άνθρωπος σε τέτοια επίπεδα, ώστε να μην προκαλεί τον πόνο;

Θα συγχωρούσα κάποιον, μόνο στην περίπτωση που με πλήγωσε άθελά του... τους υπόλοιπους τους αγνοώ...

Συγγραφέας:  Site Admin [ 15 Μαρ 2011 01:25 ]
Θέμα δημοσίευσης:  Re: H ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ

Η νέα ψυχολογική προσέγγιση της συγχώρεσης προτείνεται ως μία έξυπνη επιλογή για ένα άτομο ή ένα έθνος γιατί το καθιστά ελεύθερο!

Σκεφθείτε, δεν είναι ο αδύναμος, ο γεννημένος θύμα που παραχωρεί τη συγχώρεση, αλλά αντίθετα ο δυνατός, εκείνος που την επιλέγεις ως μια συνειδητή πράξη απελευθέρωσης του εαυτού του από το ρόλο του θύματος και από την "υποχρέωση" να συντηρεί μέσα του την πικρία, τον θυμό, την καχυποψία και την ανάγκη εκδίκησης.

Πρόκειται για τη δική μας λύτρωση. Νέες σχολές σκέψης μας συνιστούν να μάθουμε την τέχνη της συγχώρεσης, αν θέλουμε να έχουμε καλύτερη σωματική και ψυχική υγεία, βελτιωμένη ποιότητα ζωής και περισσότερη χαρά. Είναι ένας τρόπος για να αρνηθούμε την εξουσία που ένα ολέθριο παρελθόν μπορεί να έχει στη ζωή μας.

Όπως έγραψε και ο Νίτσε: "Το κακό παρελθόν πρέπει να ξεχνιέται, αλλιώς μετατρέπεται σε νεκροθάφτη του παρόντος. Η ικανότητα να θεραπεύσουμε τα τραύματά μας, να αναπληρώσουμε αυτό που χάθηκε, να προχωράμε πάρα κάτω είναι βασική δεξιότητα επιβίωσης. Εκείνοι που αρνούνται να συγχωρέσουν, επιμένουν να πενθούν και έτσι η ψυχή τους αιμορραγεί μόνιμα".

Υπάρχει ένα κομμάτι του εαυτού μας που κάνει τα πάντα για να υπερασπιστεί το ρόλο του θύματος. Αυτό είναι που αρνείται πεισματικά να δώσει άφεση αμαρτιών στον "θύτη". Προσπαθεί να μας πείσει πως η συγχώρεση είναι αδυναμία και ανοησία και γι' αυτό δεν την προσφέρει αντιμετωπίζοντάς την ως ένα είδος "δώρου" προς τον θύτη.

Εδώ, όμως, είναι που παίζεται ένα εξαιρετικά λεπτό παιχνίδι, φαινομενικά εις βάρος του άλλου, αλλά τελικά σε βάρος του εαυτού μας. Η άρνηση να ξεχάσουμε και να συγχωρήσουμε είναι ένα είδος εξουσίας. Κρατά πάντα τον θύτη ένοχο και αιχμάλωτο στο ρόλο του. Αλλά ταυτόχρονα κρατά και εμάς στο ρόλο του θύματος και του αδύναμου.

Η άποψη που θέλει τους θύτες ασυγχώρητους καταδικάζει τα θύματά τους να παραμένουν μόνιμα σε αυτό το ρόλο. Αυτή η παράδοξη κατάσταση είναι στην ουσία ένας μηχανισμός αυτοϋπονόμευσης.

Όποιος το συνειδητοποιήσει καταλαβαίνει αμέσως γιατί η συγχώρεση είναι όντως μία ευφυής επιλογή!!!!

Απόσπασμα από το βιβλίο, "ΜΥΣΤΙΚΗ ΟΔΥΣΣΕΙΑ", της Ιουλίας Πιτσούλη

Συγγραφέας:  Ιέρεια [ 15 Μαρ 2011 01:30 ]
Θέμα δημοσίευσης:  Re: H ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ

Συγκλονιστικό θέμα!

Συζητούσα τις προάλλες με έναν αγαπημένο μου ακριβό και πνευματικό άνθρωπο γι’ αυτό ακριβώς το θέμα...

Κάποια στιγμή με ρώτησε αν έχω συγχωρήσει ένα άτομο που πέρασε από τη ζωή μου...

Και από μία εσωτερική παρόρμηση του απαντώ....

Δεν έχω να του συγχωρήσω κάτι... γιατί αυτό ήξερε... αυτό έκανε... αυτό αισθανόταν... αυτό έπραξε... τι να συγχωρήσω;

Διαβάζοντας αυτό το ενδιαφέρον θέμα, μου ήρθε αυτή η συνομιλία στο μυαλό μου...

Τελικά... δεν πρέπει να χρεώνουμε τους ανθρώπους...

Γιατί ο καθένας πράττει κατά... συνείδηση....

Συγγραφέας:  John Kas [ 26 Οκτ 2012 20:32 ]
Θέμα δημοσίευσης:  Re: H ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ

H ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ!!‏!

Εικόνα

Με αφορμή το άρθρο του φίλου Δημήτρη (DELTA) στα εσωτερικά μονοπάτια με τίτλο «Λύτρωση» γράφω αυτό το άρθρο για το μεγαλείο της Συγχώρεσης, της υπέρτατης αυτής Ανθρώπινης πράξης που μας μετουσιώνει σε Θεό. (βλ. http://internalpaths.blogspot.com/2010/ ... st_25.html)

«Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλλέτω» είπε ο Χριστός. Ο φίλος μου ο Δημήτρης ακολούθησε πραγματικά την διδαχή της ρήσης αυτής του Χριστού και γνωρίζοντας ότι «Ουδείς Αναμάρτητος» πράγματι αγκάλιασε και συγχώρησε τον κοινό φίλο που τον τελευταίο καιρό του έκανε έναν αδικαιολόγητο πόλεμο θεωρώντας τον υπεύθυνο για μια σειρά καταστάσεις που μόνο ο Δημήτρης δεν έφταιγε!

Θέλει μεγαλείο ψυχής και καρδιάς για να αγκαλιάσεις αυτόν που σε χτύπησε, για να αγκαλιάσεις και συγχωρέσεις αυτόν που σε χτύπησε στο μάγουλο!

Εικόνα

Δεν χρειάζεται να είμαστε Χριστός ή Θεός για να συγχωρήσουμε ή για να συγχωρεθούμε. Αρκεί να είμαστε άνθρωπο Γιατί η φύση μας είναι ατελής και λανθάνει συνεχώς. Ο μοναδικός ασφαλής δρόμος για να πλησιάσουμε την αρμονία (γαλήνη) της φύσης είναι αυτός της συγχώρεσης, καταλύτης για την γνώση (μάθηση) και την εξέλιξή μας. Εξάλλου η απλή μετάνοια (άνευ συγχώρεσης) δεν παίζει κανένα ρόλο στην διάπλαση του χαρακτήρα μας διότι αυτή χαρακτηρίζει τους πονηρούς και τους κακούς σε αντίθεση με τη συγχώρεση που γίνεται ζωοποιός εσωτερικός φάρος γαλήνης.

Η συγχώρεση μας θα πρέπει να είναι έμπρακτη, να αγκαλιάσει και φιλήσει τον «αντίπαλο» , καθότι ο άνθρωπος που έμπρακτα συγχωρεί, μετουσιώνεται Θεό. Ενώ τόσο αυτός που συγχωρεί όσο και αυτός που συγχωρείται μετέχουν της Θείας Κοινωνίας (του Θεϊκού) γεγονός που οδήγησε στο κλάμα με αναφιλητά εν μέσω κοινωνικής εκδήλωσης του έτερου φίλου μας. Γιατί μόνο μέσω της κατανόησης και συγχώρεσης ο κόσμος μας πλάθεται φωτεινότερος (πνευματικότερος) και άρα αρμονικότερος......!

Εικόνα

Τέλος δεν πρέπει να λησμονούμε πόσο σημαντική είναι η συγχώρεση όταν αγαπάμε αλλά πιο σημαντική είναι η συγχώρεση δίχως την αγάπη μας (δίχως να αγαπάμε). Και αυτό διότι κατανοούμε τον άνθρωπο, πράξη θεϊκού χαρίσματος καθότι η κατανόηση είναι μία από τις συμπαντικές αρετές.

ΠΗΓΗ: http://okloios.blogspot.gr/2012/10/h_26.html

Συγγραφέας:  Ερμής [ 28 Οκτ 2012 16:48 ]
Θέμα δημοσίευσης:  ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ = ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ

Καλησπέρα σας και από μένα.

Αναφερθήκατε στο θέμα της συγχώρεσης και αναφέρεται στο αρχικό μήνυμα οτι δεν χρειάζεται να συγχωρήσεις την πράξη αλλά μόνον τον άνθρωπο.
Στην πράξη, αυτό μου φαίνεται κάπως οξύμωρο. Πώς θα μπορούσε κάποιος να συγχωρήσει μόνο την πράξη αλλά όχι τον άνθρωπο, και μόνο τον άνθρωπο αλλά όχι την πράξη.

Ήθελα να πω οτι η συγχώρεση είναι πρώτιστος θέμα αυτογνωσίας. Η μη-συγχώρεση, είναι έλλειψη κατανόησης.
Όποιο ελάττωμα αρνούμαστε να αποδεχτούμε στον εαυτό μας, αρνούμαστε να αποδεχτούμε στον άλλο, και αντιδράμε βίαια.
Όταν καταλάβουμε οτι έχουμε το ίδιο ελάττωμα που έχει ο άλλος, έστω και σε ένα βαθύ υποσυνείδητο επίπεδο, τότε θα αρχίσουμε να έχουμε κατανόηση και τότε θα αρχίσουμε να έχουμε συν-χώρεση.
Δεν κατανοούμε τον εαυτό μας, και δεν κατανοούμε τους άλλους. Δεν γνωρίζουμε τα ελαττώματά μας, οπότε δεν γνωρίζουμε τα ελαττώματα των άλλων. Κλείνουμε τα μάτια στα ελαττώματά μας και έτσι κλείνουμε τα μάτια στα ελαττώματα των άλλων. Δεν τα βλέπουμε. Και μετά, ξαφνικά, πέφτουμε από τα σύννεφα. Τα σύννεφα στα οποία βρισκόμασταν και απο τα οποία πέφτουμε είναι η άγνοια στην οποία υποβάλλαμε τον εαυτό μας.

Η συν-χώρεση είναι μια ενδιαφέρουσα λέξη.
Συν-χωρώ. Σαν να λες, βάζω στον ίδιο χώρο.
Όμως τι υπήρχε πριν σε αυτό το χώρο;
Εγώ. Πολύ εγώ.
Το εγώ πληγώνεται και αντιδρά βίαια.

Πρέπει να εξετάσουμε γιατί θεωρούμε οτι αυτό που μας έκανε ο άλλος, είναι άξιο συγχώρεσης; Μήμπως έχουμε κάνει το ίδιο; Μήμπως έχουμε το ίδιο χαρακτηριστικό, το ίδιο ελάττωμα, που προκάλεσε το λάθος;
Ποια είναι η δική μας στάση στη ζωή και πώς θα μπορούσε να αποφευχθεί το λάθος που μας προκάλεσε βλάβη;

Τέλος, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε, οτι όσο θα υπάρχει το ελάττωμα, θα υπάρχει το πρόβλημα. Είτε το ελάττωμα είναι δικό μας, είτε είναι του άλλου.
Και αντί να κοιτάμε, πώς μπορούν οι άλλοι να αλλάξουν τα ελαττώματά τους, ας εκμεταλλευόμαστε τα λάθη τους, για να μπορέσουμε εμείς να αλλάξουμε τα δικά μας.

Παράδειγμα.
Μια φορά ήμουν με μια κοπέλα, και αυτή, στα πλαίσια της εμπιστοσύνης που είχαμε ο ένας στον άλλο, μου ζήτησε να κάνει κάτι με κάποιον, ερωτικό, που είχε απωθημένο. Η "φυσιολογική" αντίδραση σε αυτό (αυτή δηλαδή που θεωρείται φυσιολογική από τη διεστραμμένη κοινωνία μας) θα ήταν να νευριάσω, να της το κόψω αμέσως, κλπ κλπ.
Αντ'αυτού πολύ νηφάλια και χωρίς να κρατάω μαχαίρι πίσω απ' την πλάτη, της είπα "Κάνε ο,τι θες".
Ίσως κάποιος να απορεί γιατί επέλεξα αυτό τον τρόπο δράσης.
Πρώτα απ' όλα, ήταν η δεύτερη-τρίτη κοπέλα, που είχε τάσεις "ξενοκοιτάσματος". Επομένως, δεν το συναντούσα για πρώτη φορά.
Είναι λογικό, όταν βλέπεις ένα πρόβλημα να επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά, να αρχίσεις να αναρωτιέσαι, γιατί συμβαίνει αυτό;
Συνειδητοποίησα, οτι αυτή ήταν μια ευκαιρία, να αυτο-αναλυθω ως προς τη κτητικότητά μου, και γιατί είμαι κτητικός, και αν ειναι σωστό να είμαι κτητικός. Τέτοιες ευκαιρίες, δεν έρχονται κάθε μέρα, επομένως έπρεπε να την εκμεταλλευτώ το πρόβλημα για να βγάλω ο,τι καλύτερο μπορώ για τον εαυτό μου. Την κοπέλα δεν θα την είχα για πάντα, τον εαυτό μου όμως θα τον κουβάλω μέχρι το τέλος.
Διαλογίστηκα λοιπόν λίγο πάνω στο ζήτημα, έκανα μια σύντομη προσευχή, και της απάντησα
"Κάνε ο,τι θές".
Λίγη ώρα αργότερα με παίρνει τηλέφωνο κλαίγοντας, μου λέει οτι δεν κατάφερε να προχωρήσει, συγνώμη που σε έβαλα σε αυτή τη κατάσταση, ήταν βλακεία απο μέρος μου κλπ κλπ.
Αυτό είναι ένα παράδειγμα, για το πώς λειτουργεί η κατανόηση.
Δεν σας υπόσχομαι οτι αν κάνατε το ίδιο θα είχε το ίδιο αποτελεσμα. Όμως σας λέω, οτι υπο εκείνες τις συνθήκες η επιλογή μου, ήταν η σωστή. Υπο άλλες συνθήκες, δε ξέρω.
Θα ήταν υποκριτικό απο μέρος μου πάντως, να πω (για εκείνη την περίοδο) οτι αν εγώ είχα κάτι απωθημένο, θα πήγαινα πίσω.
Ήταν μια ακόμα περίσταση που με έκανε να καταλάβω, οτι το πρόβλημα είναι οτι ο καθένας δεν δουλεύει πάνω στον εαυτό του, και τα ελαττώματά μας βάζουν τόσο τον εαυτό μας σε δύσκολές κατάστασης, όσο και τους άλλους. Αν δουλεύαμε με τον εαυτό μας, ψυχολογικα & πνευματικά, δεν θα υπήρχε η ανάγκη για συγχώρεση γιατί θα υπήρχε περισσότερη κατανόηση και λιγότερες λάθος επιλογές. Δεν μ'αρέσει η λογική τη "συγχώρεσης".

Συγγραφέας:  Site Admin [ 28 Οκτ 2012 17:44 ]
Θέμα δημοσίευσης:  Re: H ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ

Αγαπητέ μου φίλε Ερμή

Καλώς μας ήρθες! Μπορείς να μας συστηθείς και στην ανάλογη ενότητα, στις "ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ"!

Δεν έχω παρά να συμφωνήσω μαζί σου!

Σ' ευχαριστούμε γι' αυτή την υπέροχη κατάθεση ψυχής!

Να είσαι πάντα καλά!!! :flowercat:

Συγγραφέας:  Ερμής [ 28 Οκτ 2012 18:40 ]
Θέμα δημοσίευσης: 

Καλώς σας βρήκα φίλη Μάρω :smt039

Συγγραφέας:  Site Admin [ 28 Απρ 2016 16:27 ]
Θέμα δημοσίευσης:  Re: H ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ

H ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ, ΒΙΝΤΕΟ!


Σελίδα 1 από 1 Όλοι οι χρόνοι είναι UTC + 2 ώρες [ DST ]
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
http://www.phpbb.com/